ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
- Nie będziesz tak gadał u mnie w domu! - Zejdź, kurwa, ze mnie!
- Brak ci szacunku! - Co, kurwa?
Posłuchajcie...
Haruję jak wół dla tej rodziny.
Przecież wiecie.
To dlatego, że was kocham.
Kocham was wszystkich.
Przecież wiecie.
Też cię kochamy, tato.
Po prostu przestań brać kokainę.
Bądź mężczyzną.
- Co się tu dzieje? - Leslie, możemy pogadać?
Co jest grane? To moja firma.
W czym problem?
Leslie, ci panowie chcą z tobą porozmawiać.
Doznanie najbliższe
zażywaniu kokainy to...
wygrana albo...
zdobycie dużej sumy pieniędzy,
na przykład...
w loterii albo spadku.
A dobra koka...
to czysty, skoncentrowany luz.
Stajesz się znawcą.
Joe Luz. We wszystkich tematach.
I od razu chcesz się podzielić wiedzą.
A wszechświat błyszczy,
pokoje...
przybierają urocze wklęsłości.
Pamiętam, jak raz...
po zażyciu kokainy w biurze...
trzydziestokilkuletnia sekretarka, której wcześniej się nie przyjrzałem...
była naprawdę...
piękna.
I była dla mnie bardzo miła.
Miała uroczy uśmiech.
I całkiem okazały biust.
Ten...
apetyt na kokainę doprowadził mnie do kosztownych niedyskrecji.
Stanę przed sądem
za malwersacje na rzecz firmy,
którą stworzyłem, mając 24 lata.
Moja rodzina...
już ze mną nie rozmawia.
Dziś rano usiadłem w parku,
gdzie spędziłem najlepsze chwile
z moim, wtedy małym,
półwietnamskim synkiem.
I obserwowałem młodego chłopca
konstruującego, a później samodzielnie budującego
wspaniały zamek z piasku.
Potem wstał
i triumfalnie
deptał go raz po raz, aż do zburzenia.
Czemu to robimy?
Jestem Leslie Claret
i nie mogę przestać robić tego, co mnie krzywdzi.
Proszę mi pomóc.
Zejście za pięć minut.
Kroki dają ci kolejność,
a to daje ci przejrzystość.
Z przejrzystości powstaje cel.
I to na tyle.
Leslie, posłuchaj,
znamy się tak długo.
Miałeś legendarny wpływ na współczesną erę rurociągów przemysłowych.
Jesteś w McMillanie mile widziany.
Jesteśmy zaszczyceni, że tu pracujesz.
Ale Leslie, obawiam się, że nadejdzie kres.
Twoich możliwości...
w McMillanie.
Moja teściowa ma o tobie wysokie mniemanie,
ale odpowiada przed udziałowcami.
Twój wyrok uniemożliwia awans na stanowisko
wyższe niż poziom oddziału.
Zabierzmy się do pracy.
Kiedy chcesz zacząć? W czerwcu?
Wolę zacząć wcześniej niż później,
po prostu wrócić do formy.
Niech będzie trzecia dekada czerwca.
Możesz poczekać?
Mogę.
RUROCIĄGI PRZEMYSŁOWE MCMILLAN 2012 ROK
PARKING DLA KIEROWNICTWA
PATRIOTA
To moja wina. Przepraszam.
I nadjeżdża, C-19.
Jakby do niego wołało.
Jakby go przywoływało, C-19!
Nie może się mu oprzeć.
Patrz, wciska się tam.
Do swojego drugiego domu.
Kurwa!
Kurwa.
Kazał nam zrobić prezentację dla Denona.
Cześć, jestem Eugene Chow. Jestem inżynierem procesu.
Przepraszam. Nie ma tak na imię.
W porządku. Nawet tu nie pracuję. Odwiedzam dziewczynę.
To duży krok w tył, Stephen.
To nas zawstydza, Stephen.
JESTEM EUGENE CHOW
DOZNAŁEM URAZU GŁOWY
Przepraszam.
Już dobrze. Po prostu...
kończą ci się pomysły.
Może zapiszemy ci to na ręce?
Nie.
KŁAMCA
Gotów na Denona?
Leslie, tak. Cześć.
Powiedzmy o 14:00, pokój Harbaugha.
Świetnie.
Super.
Spróbujmy wrócić na właściwe tory, ty i ja.
Zróbmy tak.
Dobra. Powodzenia. Do zobaczenia o 14:00.
21 GODZIN WCZEŚNIEJ WASZYNGTON
Utrudniliśmy sprawy twojej europejskiej detektyw.
Zrobię więcej w tym kierunku po południu.
Carlson.
- Dzięki. - Tom, przestań.
Daj spokój, ile razy już to przerabialiśmy?
To się nazywa gra.
Wygląda, jakbyś wypadł z formy.
Zacznijmy od nowa.
Zobaczmy, kto wypadł z formy, sukinsynu.
Carlson, udajesz, że nadal jesteś w formie?
- Jasne. - Ja też.
Może kolejny punkt wygrywa? Zanim ktoś dostanie zawału.
O tak.
Dobry mecz.
Carlson, raz jeszcze dziękuję za pomoc.
Tom, przestań, tak to działa. Zwalniamy.
- Dbaj o siebie. - Zawsze dbam.
35 GODZIN WCZEŚNIEJ LUKSEMBURG
Mamy śmieci z Hotelu Gerald?
To jest całość?
Te worki?
Tak. W zielonych są śmieci z pokoi hotelowych.
Białe torby to odpadki z kuchni.
Przejrzymy z Sophie zielone.
Sandrine i Lucie
przejrzą odpady z kuchni.
Szukajcie wszystkiego, co może się wiązać z McClarenem i Barrosem.
No co?
Odpady z kuchni zawierają takie przedmioty jak poplamione serwetki i zużyte słomki.
W tych z pokojów będą odpady z łazienek, jak prezerwatywy czy nitki dentystyczne.
Kondomy. Super.
Śmieci z pokoi są gorsze.
Tak, wolałabym kuchenne.
Ja też.
Zagrajmy.
Raz, dwa, trzy.
77 de Champlain.
Zezwolenie na przesłuchanie Dennisa McClarena, obywatela USA.
Dzień dobry, Myna, pozdrowienia od mamy z Chicago.
Pierwsze, czego się tu nauczyłam,
to że nikt nie mówi jak na kursie Rosetta Stone.
Ja jestem klientem.
Tak się denerwowałam, chcąc zamówić śniadanie,
że nic nie kupiłam,
tylko wyszłam.
Pracuję tu. A pan?
Muszę mieć nakaz dostępu lokalnego.
Nakaz współpracy z Interpolem.
Przygotowaliśmy pomarańczowy,
ale go nie wysłaliśmy, bo niebieski nakaz
dostępu federalnego odrzucono.
NIEBIESKI NAKAZ
Zatem, mogę go pani teraz wysłać mailem.
A może mi go pani wręczyć?
Za półtorej godziny lecę do Milwaukee.
Cóż, jest w biurze pocztowym. Nigdy go nie znajdziemy.
Naprawdę jest pomarańczowy?
Tak.
- To powinno ułatwić sprawę. - Prawdopodobnie.
- To jest to? - Prawdopodobnie tak.
Będę z panią szczera. Carlson Sohns,
prowadzący Interpol USA, kazał go tu zakopać.
Cały czas je odkładamy,
kiedy mamy dużo roboty.
Pewnie nie spodziewał się, że ma pani niebieski.
Pokazywała już pani.
Nie jestem pewna, co mam teraz robić.
Dzwoniłam do Carlsona, pięć godzin temu wyszedł zagrać w squasha
i dotąd nie wrócił.
Nie chcę wkurzać szefa, dając pani coś,
co miała pani dostać pocztą.
A ja nie chcę wkurzać szefa,
nie łapiąc mordercy.
POMARAŃCZOWY NAKAZ WSPÓŁPRACY
Do zobaczenia o 14:00.
- Harbaugh. - Brzmi świetnie.
Nie dajcie się zwieść.
Broni jądrowej w Iranie nie można kontrolować.
To zagrożenie dla istnienia Izraela, bezpieczeństwa państw Zatoki Perskiej
i stabilności globalnej ekonomii.
To ryzyko wywołania wyścigu zbrojeń w regionie
oraz rozwiązania Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.
Ona tutaj jest.
Koalicja państw pociąga
Iran do odpowiedzialności.
I dlatego Stany Zjednoczone zrobią, co muszą,
by powstrzymać Iran przed pozyskaniem broni jądrowej.
WASZYNGTON 2017 ROK
Opracowałem plan transferu pieniędzy
na rzecz kandydata, który zadziała przeciw nuklearnemu Iranowi.
3 LUTEGO 2017
Ale oddałem go
w ręce innego człowieka.
A on zaaranżował wszystko tak, by wykorzystać środki
na zatrudnienie specjalisty,
który ostatecznie uporządkuje ich program.
W maju 2012 roku
było możliwe, że samodzielnie uzbroiłem Iran.
Nowe otoczenie będzie cię kusiło.
Także nowe fascynacje,
nowe bodźce.
Ale twoje zakazy i ograniczenia pozostaną takie same.
Starliśmy się spersonalizować powrót Stephena do zdrowia.
- Racja. - Organizując jego ćwiczenia wokół,
- powiedzmy, ulubionego filmu Stephena. - Tak.
To ćwiczenie jest kompleksowym testem,
na jakim etapie jest Stephen.
Obejmuje ono pamięć, zdolności motoryczne i sekwencjonowanie.
- Ćwiczyliście to podczas lunchu? - Tak.
Dobrze, zobaczmy, jak nam idzie.
Ona chce mnie jutro przesłuchać.
Ominie mnie polowanie na kaczki.
Gdy mamy gości takich jak Denon, robimy wypad na bagna.
Świetna zabawa. Powinieneś pójść.
To stała rozrywka w McMillanie.
Nie.
- Czemu? - Nie chcę strzelać do ptaków.
Posłuchaj.
Skup się na przesłuchaniu, bo...
- Jest na serio. - Tak.
- To poważna sprawa. - No właśnie.
Wpadnij na obiad. Pomożesz mi się przygotować.
Denon, za dziesięć minut.
Pokój Harbaugha.
POKÓJ HARBAUGHA
Znasz tego gościa?
Galvanized United.
- Leslie Claret. - Oczywiście. Co z nim?
To jest Leslie Claret.
Pan to Leslie Claret?
Milion lat temu.
Założyciel Galvanized United.
Milion lat temu. To jest John Lakeman.
John zapozna nas z naszym programem instalacji terrorystycznej.
Pracuje pan przy tym projekcie?
Czymś takiej wagi?
Cóż, to niezwykle ważny dział w McMillanie.
Zwracam uwagę, ale nie jestem waszą czujką,
waszym człowiekiem w terenie, bo...
- Bo jesteś Lesliem Claretem. - Nie. Dziękuję.
Nie. Bo jestem stary.
Nasze młode byczki wykonują codzienne zadania.
Także, John, przejdźmy do sedna.
Opowiedz krótko o planie terrorystycznym.
Tak. Panowie...
Zróbmy to.
Więc...
zróbmy...
zacznijmy od łat sztukowych.
- O cholera. - Co?
Nie sztukujemy.
- Że co? - Nie filtrujemy.
Na jakimkolwiek etapie transferu.
Wybacz, myślałem, że to jasne.
Nie platerujemy, nie filtrujemy ani nie sztukujemy.
To się zdarza.
I jest rozsądne.
John, zapomnij o tygodniowym planie filtrów podłogowych i przejdź
do sedna naszej usystematyzowanej bezfiltrowej dyfuzji.
Dacie nam chwilkę?
Chcę tylko...
Nie chcę przekroczyć...
Chcę omówić to z Lesliem,
tak byśmy nie omówili nietrwałych lub niedostępnych...
produktów.
- Tak. - Nie ma sprawy.
Leslie, może przejmiesz inicjatywę?
- Nie chcę... - Czego?
Sądziłem, że to się filtruje.
To nic wielkiego. To podstawy.
- Nie jestem... - Podstawy.
Nie jestem przygotowany do omówienia linii procesowej bez filtrów.
- Wybacz. - John, co jest, do cholery?
To pamięciówka. Podstawy, stary.
Sprawa wygląda tak. Zatrudnili mnie do kierowania oddziałem,
a my zatrudniliśmy ciebie, byś mi pomagał. A ty hurtowo nawalasz.
Obciążasz mnie
i dezorganizujesz bardzo ważny sposób
działania firmy McMillan.
Sposób McMillana. Podstawy, człowieku.
No dobra.
Sam to zrobię.
Wykonam pracę za młodszego,
która nie trafiłaby do mnie, gdy byłem w twoim wieku.
Prowadziłem wtedy firmę, a nie pieprzony oddział.
Bo mi zależało i dobrze mi szło, bo mi zależało.
A tobie...
zdaje się, że nie zależy, synu.
A lista zespołu delegacyjnego wyjdzie w poniedziałek.
Nie szukaj się na niej, Lakeman.
Luksemburg. Tak.
- Kiedy? - Jutro.
- Mam coś do załatwienia z Eframem. - Wybacz, ale jedziesz.
Wiemy, że dzieje się tam coś poważnego.
Żona lekarza należy do radykalnego odłamu.
Nigdy nie opuściła domu bez męskiej opieki.
Kupiła bilet lotniczy do Luksemburga.
Jeden bilet, bez opieki.
Weźmie forsę.
I...
I co?
My...
- Co mam robić? - Pomożesz Johnowi.
Tak, oczywiście.
- Pojadę, tylko że ja... - Skąd ta niechęć, synu?
Co? Nie. Nie mam jej. Ja...
Alice zapytała mnie, czym zajmuje się John,
i zdałem sobie sprawę, że nie bardzo wiem.
Więc jak mogę...
Nie masz do tego wyszkolonych gości?
Mówiłem, że o wiele będę cię prosił.
Poproszę też, byś nie zadawał więcej pytań, Edwardzie.
Pakuj się.
Tak.
Dobrze, tato.
Kolejny przystanek - lotnisko.
ALEKSANDRIA, EGIPT
Kuchnia. Na tyłach jest mały basen. Standard.
- Możemy tutaj pogadać. - Dobrze.
Otwarcie, przez ponad godzinę.
Żona nie będzie się zastanawiać, co robimy
przez godzinę w garażu?
Powiedziałem, że ćwiczymy.
Będziemy podnosić ciężary,
bo to w kuchni słychać.
Jak prezentacja dla Denona?
Spieprzyłem.
Co teraz?
Musisz iść na polowanie.
Podlizać się Lesliemu.
Poradzę sobie.
Co do przesłuchania. Byłeś wcześniej przesłuchiwany?
Nie byłem.
Nie kaszl, nie wykrzywiaj i nie dotykaj twarzy.
- I nie mów prawdy. - Racja.
Będą długie momenty ciszy, będzie próbować cię wkurzyć z czasem.
Jest coś, co cię wkurza?
Głód albo...
- brak kofeiny. - Bliźniaki.
- „Bliźniaki”? - Tak, trochę mnie przerażają.
- Irytują mnie. - To się raczej nie wydarzy.
Tato, mama mówi, że obiad będzie za 44 minuty.
Dobrze, dziewczynki.
Super, 45 minut, możemy zrobić nogi.
Musisz pojechać na polowanie.
Wszyscy są pijani i koleżeńscy.
Są odprężeni.
Jedź. Zjednasz sobie Lesliego.
Masz inny plan?
Mogę coś ci szczerze powiedzieć?
Na rurach się nie znasz.
Jeśli nadal będziesz do niczego i nie będziesz na polowaniu,
to stracisz pracę.
Leslie najprawdopodobniej mnie zwolni.
Leslie nie. La Croix się tym zajmuje.
Zawsze to robi. To dobry lider.
Lawrence może cię wylać,
ale nie Leslie, osobiście.
Musisz strzelać do kaczek.
Tak to widzę.
Pamiętasz swoją wersję wydarzeń na jutro?
John, możesz uważać, że jestem nudny albo normalny.
Ale nie jestem głupi. Wiem, jakie to ważne dla ciebie.
Nie chcę strzelać do kaczek
Włóżcie ochraniacze. Nie karmcie psów.
Co tam, Richie Rich?
Idziemy na bagna. Dobierzcie sobie partnera.
I spróbujcie nie upuścić broni.
Dobrze, Richie Rich?
Może spędzimy wspólnie trochę czasu na bagnach?
Icabod jest moim partnerem na bagna. Więc nie.
Jak brzmi twoje nazwisko?
- Peter? - Icabod.
To...
- Myślałem, że to ksywa. - Nie.
W porządku.
Czemu myślałeś, że to ksywa?
Chce pan wody?
Dlaczego?
By odchrząknąć.
Kaszle pan.
„Kaszlę”? To się nie liczy.
Jeszcze nie zaczęliśmy.
Nie będę później kaszlał.
Skąd pan wie?
Mam silną świadomość swego ciała.
Dobrze. Zaczynajmy.
Trzydzieści lat. Nigdy tego nie widziałem.
Tak. Wiem, że to dziwne.
Dziesięć cyfr na karcie z ubezpieczenia.
Tak.
- Chcesz do niego zadzwonić? - Tak.
Jedenastego przybył pan do Luksemburga?
- Tak. - Co pan sądził?
O?
Luksemburgu.
Podobał mi się.
- Podobał? - Tak.
Podobało się panu w Luksemburgu dźgnięcie nożem w nogę?
Nie. Ta część nie.
Jaka część?
Tylko...
zamki i cała reszta.
Zimne piwko, Leslie?
Nie, mam swoje.
- Leslie? - Tak.
Chciałem ci powiedzieć,
że szanuję to, jak kierujesz oddziałem.
Świetnie. Dzięki, dzieciaku.
Proszę opisać chwile przez dźgnięciem nożem.
Spacerowałem.
Było bardzo ciemno,
ktoś pojawił się przede mną.
Na Chantelaine?
Na Chantelaine.
Sprawdzałem coś w telefonie,
spojrzałem i myślałem, że chcą mnie ominąć.
Potrącili mnie, a ja powiedziałem: „Uważajcie”.
Przesunęli się w lewo i nagle, niestety,
ja przesunąłem się w prawo, oni także,
i wpadłem na nich. Sądzę, że pomyśleli,
że chciałem im przeszkodzić, nagle...
poczułem pchnięcie w udo.
Dźgnięto pana?
Tak.
Tak. Potem poszedłem
do szpitala, potem na kolację,
a następnie do swojego pokoju. Później ćwiczyłem.
Jak chcesz, by odszedł, to odejdzie.
Zrobię to po południu.
- Po prostu... - Nie stawił się na obiedzie.
Ma w dupie obiad...
Pogadam z nim szumnie na łódce.
Dokąd pan szedł, gdy został pan zaatakowany?
Spacerowałem,
rozkoszowałem się pięknymi widokami,
waszymi zamkami, z kumplem Johnem.
Johnem?
Lakemanem.
Ostatnia próba. Potem się zabieramy.
Richie Rich, bagno na zachód.
Wy na wschód i południe.
Dobrać się w pary.
Chcesz iść ze mną?
Tak.
Dobra.
Dzięki, John.
A dokąd szedł pański kolega?
Razem spacerowaliśmy.
Ale nie był z panem, gdy nastąpił atak?
Nie.
Dlaczego się rozeszliście?
Chyba poszedł przygotować się do spotkania.
Gdzie?
Nie wiem.
Prawdopodobnie do pokoju.
Dzwonił pan gdzieś mniej więcej w czasie ataku?
- Tak. - Do kogo?
Do mojej ukochanej żony.
Jak ma na imię?
Nie mogę... Cholera jasna!
Jak... Audrey.
Jezu. Audrey McClaren.
Przepraszam.
Napisze pan dla mnie na tej kartce następujące słowa?
Siedemdziesiąt siedem.
De Champlain.
Przebyłam tę odległość, ponieważ dźgnięto drugiego mężczyznę
kilka ulic dalej od pańskiego ataku.
W ten sam wieczór,
w ciągu jednej godziny,
a wasze rany były podobnych rozmiarów.
Ataki tego typu są rzadkie w Luksemburgu.
- Nic o tym nie wiem. - Dziwi mnie to.
Czytał pan gazetę następnego ranka.
Pisano o tym.
W porannej gazecie.
Chodziło mi... Nic więcej.
Słyszałem o morderstwie. Pamiętam,
że personel rozmawiał o tym w lobby,
i czytałem gazetę,
bo myślałem, że może to rzuci światło na moją sprawę.
Powie coś więcej o moim ataku, ale tak nie było.
Nie było tam faktów,
które pomogły mi w zrozumieniu tego,
co mi się stało.
Dziękuję.
To wszystko.
Dziękuję za pomoc w śledztwie i za poświęcony czas.
Chciałbym pomóc bardziej.
Nie pochodzę stąd.
Jestem z Montrealu.
Wżeniłem się w rurociągi.
Ale wiesz, odnieśliśmy sukces,
bo zatrudniałem dobrych ludzi,
bo pozwoliłem im prowadzić oddziały i nimi dowodzić.
Fajnie.
Tak. To jest fajne.
Nigdy nie trzymałem broni,
zanim tu przyjechałem.
Serio. W sumie
nigdy nie ustrzeliłem ptaka, odkąd tu jestem.
Cóż, są inne rzeczy, które dają frajdę.
Patrzenie na Lori mi ją daje.
Często.
Chyba to moje hobby.
Spotkać ją,
jest tu ze swoim chłopakiem.
Dickiem.
No tak.
Wypiłem trochę, powinienem się zamknąć.
- W porządku. - Chyba ją kocham.
Jestem pewien, że ją kocham, a ona się za mną nie obejrzy.
Czuję lęk przed naciśnięciem spustu.
Nie lubię jej trzymać, śmierdzi i jest tandetna.
Co innego użyć broni
wobec zwierzęcia, jeśli się ją wynalazło.
Ale jak ją po prostu kupiłeś w sklepie,
to wielkie mi coś. No nie?
Niemniej...
Niemniej co?
Niemniej kiedyś chciałbym ustrzelić ptaka.
Bo gdy czuję optymizm, myślę,
że może Lori nigdy nie brała mnie pod uwagę.
Jesteśmy z dwóch różnych światów.
A w takie dni myślę, że jeśli ustrzelę jakiegoś ptaka
podczas polowania,
to może ona powie: „Lawrence nie jest z innej planety.
Potrafi ubrudzić sobie ręce.
Tylko na niego spójrzcie.
Kochajmy się, teraz”.
Ale zawsze wracam z pustymi rękoma.
Jej chłopak ośmiesza mnie przy wszystkich,
co oddala mnie od Lori.
John, Leslie mówi, że nie odnajdujesz się
w McMillanie.
Zależy mi na tej firmie, więc zabrałem cię na tę łódkę,
byśmy przyjrzeli się, czemu to nie działa,
i wykombinowali, jak możemy rozstać się w zgodzie.
Żebyś ty i firma McMillan się rozstali.
Mam Jacka.
Patrzcie, skurwiele!
Odstrzeliłem je. Były setki metrów ode mnie.
Może nie setki, ale były wysoko!
- Bardzo... - O tak.
Kto kupi samochód, a nie ciężarówkę?
Dwa strzały. Dwie kaczki.
Podoba się? Kutasie.
Jasne, że ci się podoba.
Jak mnie podoba się...
Jak mnie podoba się firma
i wy wszyscy, i ten koleś tu. Chodźcie tu.
Moi ludzie. Ludzie McMillana.
Gotowi na odskocznię w Luksemburgu?
Lakeman nie jedzie do Luksemburga.
Dział o tym nie decyduje, Leslie,
to decyzja kierownika. I tak, jedzie.
Dzieciak coś w sobie ma.
Dajcie spokój, moi ludzie McMillana.
Nie miał nic przeciwko temu.
Jak wrócę, pójdziemy na mecz.
Chce, bym mu przywiózł śnieżną kulę.
Dobra.
- Zadzwonię po przyjeździe. - Po co?
No wiesz, żeby się zameldować.
Dobra.
- No to pa. - Pa.
Przejrzyjmy to jeszcze.
Wszystko, czego potrzebujesz na wyjazd.
By zająć się sprawami w Luksemburgu.
Zabierasz 170 tys. dolarów,
dziewięć rolek taśmy klejącej
i program transmisji telewizyjnych angielskiej drużyny piłkarskiej
Jaywick Sands.
Tak.
Przydałoby mi się tu krzesło.
Tak, pracujemy nad tym.
Jak poszło z Brazylijczykami?
Dobrze.
Znali jujitsu, prawda, John?
Co?
Znali?
Tak.
Widzisz,
stary, nie marnuję twojego czasu.
Jestem drużyną A.
Przesłuchanie dobrze poszło.
Tylko raz zapytała o ciebie.
Dokąd poszedłeś sam.
Odpocznij.
Chcę, żebyś jutro przez lotnisko przemycił 170 tys. dolarów.
Dzięki, że pozwoliłaś wejść psu.
Pracujące psy mile widziane.
- Pracujące psy? - Tak.
Serce rośnie.
O tak.
Skarbie, to twój pies?
Tylko się kumplujemy.
Wiem, co one potrafią. To są psy GZSZ.
Co to takiego?
Głodny, zły, samotny, zmęczony.
Dla osób po przeżyciach i uzależnionych,
z problemami.
Kiedy są GZSZ,
a wszyscy są, załamują się.
Psy są szkolone, by coś takiego wyczuć.
Uspokajają pacjentów, gdy powinni spać,
sygnalizują, kiedy trzeba zjeść, coś w tym stylu.
Powinieneś oddać psa komuś, kto go potrzebuje.
Tak.
Powinienem.
Idziemy.